1397/2/25
پل ارتباط شعر آیینی با توده‌های مردم به ایده‌آل‌ نرسیده است/ رمضان فرصت شاعران برای ارتباط مستقم با مردم
تصویر خبر
«مصطفی محدثی‌خراسانی» شاعر کشورمان در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگ و هنر دفاع پرس، با بیان اینکه رمضان در شعر فارسی یکی از سوژه‌های مضمون آفرین بوده است، اظهار داشت: اشعار مولانا در نگاه به رمضان سرآمد است. شاعران دیگری نیز از رمضان و قرآن در شعرشان در امتداد سایر مفاهیم بهره برده‌اند.
 
وی افزود: در جریان شعر معاصر شاید مستقیم در ارتباط با رمضان شعر زیادی نشنیده باشیم چراکه شاعران توجه کمتری به این مقوله داشته‎اند. با وجود اینکه از عیرضا قزوه قصیده‌‌ها و از مرتضی امیری‌اسفندقه نیز مجموعه «این شرح شرحه شرحه» که سروده‌های رمضانی را بررسی کرده است، وجود دارد.
 
این شاعر برجسته کشورمان تصریح کرد: در شعر معاصر فرهنگ رمضان به شکل غیرمستقیم متجلی بوده، و شاعران معناگرای انقلاب و شاعران آیینی به رمضان توجه داشته‌اند؛ تا با استفاده از فرهنگ رمضان که بزرگ دستاور آن خودسازی و خانه تکانی جان و دل است آن را به حوزه‌های اجتماعی و اخلاقی گسترش دهند و از آن برای ترویج بیشتر نودوستی، خودسازی، روشنی و معرفت بهره ببرند.
 
محدثی خراسانی تاکید کرد: خوشبختانه ما در تعداد شاعران و کتاب‌های منتشر شده شاعران در زمینه شعر آیینی وضعیت درخشانی داریم. اما کماکان پل ارتباط شعر آیینی با توده‌های مردم که مداحان اهل بیت (ع) هستند، هنوز به ایده‌آل‌های لازم نرسیده است.
 
وی عنوان کرد: مداحان کمی از ذوق و قدرت انتخاب شعر بهره‌مند هستند؛ که خودشان خوب شعر بگویند. به دلیل همین ناآشنایی مداحان با جریان شعر، موجب می‌شود پیوند خوبی بین شعر و توده‌های مردم ایجاد نشود.
 
این شاعر آیینی کشورمان با طرح پیشنهادی گفت: در محافل و هیئت‌ها جای یک اتفاق خالی است. به نظرم باید قالب جدیدی ایجاد شود تا شاعران بتوانند شعرشان را به طور مستقیم برای مردم بخوانند و صرفاً به مدحیه سرایان اکتفا نشود تا پیوند ادبیات با مردم از انحصار بیرون آید.
 
صاحب مجموعه شعر «جشن یگانگی» افزود: محرم و رمضان فرصتی است تا شاعران انقلاب در کنار سخنرانان منبری مساجد به وسیله شعر ارتباط مستقیم با مردم برقرار کنند.
 
محدثی خراسانی بیان کرد: اگر هنرها قدرتی برای انتقال مفاهیم داشته باشند، شعر بیشترین این قدرت‌ها را دارد. شعر عالی‌ و متعالی‌ترین حالت روحی شاعر است. شاعر، شعر را در فضایی می‌سراید که عین رهایی، خلوص و شفافیت جان است. شعر بیشترین ظرفیت و مهمترین ابزار برای پالیش فرد و جامعه برای نشان دادن خوبی‌هاست.